ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ หนึ่ง

สำรวจกองทัพที่สมรภูมิ กุรุกฺเษตฺร

โศลก 44

aho bata mahat pāpaṁ
kartuṁ vyavasitā vayam
yad rājya-sukha-lobhena
hantuṁ sva-janam udyatāḥ
อโห พต มหตฺ ปาปํ
กรฺตุํ วฺยวสิตา วยมฺ
ยทฺ ราชฺย-สุข-โลเภน
หนฺตุํ สฺว-ชนมฺ อุทฺยตาห์
อโห — อนิจจา; พต — มันแปลกอะไรเช่นนี้; มหตฺ — ยิ่งใหญ่; ปาปมฺ — ความบาป; กรฺตุมฺ — ปฏิบัติ; วฺยวสิตาห์ — ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว; วยมฺ — เรา; ยตฺ — เพราะว่า; ราชฺย-สุข-โลเภน — ถูกผลักดันด้วยความโลภเพื่อความสุขอย่างใหญ่หลวง; หนฺตุมฺ — สังหาร; สฺว-ชนมฺ — สังคญาติ; อุทฺยตาห์ — พยามยาม

คำแปล

โอ้ อนิจจา มันแปลกอะไรเช่นนี้ที่เราเตรียมตัวเพื่อกระทำบาปอย่างใหญ่หลวง ด้วยแรงผลักดันจากความปรารถนาเพื่อแสวงหาความสุขอันยิ่งใหญ่นี้ เราจึงตั้งใจสังหารสังคญาติของเราเอง

คำอธิบาย

ด้วยการถูกผลักดันจากแรงกระตุ้นแห่งความเห็นแก่ตัว เราอาจจะเอนเอียงไปทำบาป เช่น สังหารพี่น้อง พ่อแม่ของเราเอง มีตัวอย่างมากมายในประวัติศาสตร์โลก แต่ อรฺชุน ผู้เป็นสาวกใจบุญขององค์ภควานฺ ทรงมีจิตสำนึกในหลักแห่งศีลธรรมอยู่เสมอ ดังนั้น จึงทรงพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการกระทำบาปเช่นนี้