ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบ
ความมั่งคั่งแห่งสัจธรรม
โศลก 41
yad yad vibhūtimat sattvaṁ
śrīmad ūrjitam eva vā
tat tad evāvagaccha tvaṁ
mama tejo-’ṁśa-sambhavam
śrīmad ūrjitam eva vā
tat tad evāvagaccha tvaṁ
mama tejo-’ṁśa-sambhavam
ยทฺ ยทฺ วิภูติมตฺ สตฺตฺวํ
ศฺรีมทฺ อูรฺชิตมฺ เอว วา
ตตฺ ตทฺ เอวาวคจฺฉ ตฺวํ
มม เตโช-’ํศ-สมฺภวมฺ
ศฺรีมทฺ อูรฺชิตมฺ เอว วา
ตตฺ ตทฺ เอวาวคจฺฉ ตฺวํ
มม เตโช-’ํศ-สมฺภวมฺ
ยตฺ ยตฺ — อะไรก็แล้วแต่; วิภูติ — ความมั่งคั่ง; มตฺ — มี; สตฺตฺวมฺ — มีอยู่; ศฺรี-มตฺ — ความสวยงาม; อูรฺชิตมฺ — น่าสรรเสริญ; เอว — แน่นอน; วา — หรือ; ตตฺ ตตฺ — ทั้งหมดนั้น; เอว — แน่นอน; อวคจฺฉ — ต้องรู้; ตฺวมฺ — เธอ; มม — ของข้า; เตชห์ — ของความวิเศษงดงาม; อํศ — ส่วนหนึ่ง; สมฺภวมฺ — เกิดจาก
คำแปล
จงรู้ด้วยว่าสิ่งที่สร้างขึ้นมาทั้งหมดที่มีความมั่งคั่ง ความสวยงาม และน่าสรรเสริญ กำเนิดมาจากประกายเพียงนิดเดียวแห่งความวิเศษงดงามของข้า
คำอธิบาย
สิ่งที่มีอยู่อันน่าสรรเสริญ หรือความงดงามใดๆ ควรจะเข้าใจว่าเป็นเพียงปรากฏการณ์เพียงเล็กน้อยแห่งความมั่งคั่งขององค์กฺฤษฺณ ไม่ว่าในโลกทิพย์ หรือโลกวัตถุ ความมั่งคั่งพิเศษใดๆ ควรพิจารณาว่าเป็นผู้แทนแห่งความมั่งคั่งขององค์กฺฤษฺณ