ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบเอ็ด

รูปลักษณ์จักรวาล

โศลก 17

kirīṭinaṁ gadinaṁ cakriṇaṁ ca
tejo-rāśiṁ sarvato dīptimantam
paśyāmi tvāṁ durnirīkṣyaṁ samantād
dīptānalārka-dyutim aprameyam
กิรีฏินํ คทินํ จกฺริณํ จ
เตโช-ราศึ สรฺวโต ทีปฺติมนฺตมฺ
ปศฺยามิ ตฺวำ ทุรฺนิรีกฺษฺยํ สมนฺตาทฺ
ทีปฺตานลารฺก-ทฺยุติมฺ อปฺรเมยมฺ
กิรีฏินมฺ — ด้วยมงกุฎ; คทินมฺ — ด้วยคทา; จกฺริณมฺ — ด้วยกงจักร; — และ; เตชห์-ราศิมฺ — รัศมี; สรฺวตห์ — ในทุกๆ ด้าน; ทีปฺติ-มนฺตมฺ — ส่องแสง; ปศฺยามิ — ข้าพเจ้าเห็น; ตฺวามฺ — พระองค์; ทุรฺนิรีกฺษฺยมฺ — ยากที่จะเห็น; สมนฺตาตฺ — ทุกหนทุกแห่ง; ทีปฺต-อนล — ไฟที่โชติช่วง; อรฺก — ของดวงอาทิตย์; ทฺยุติมฺ — แสงอาทิตย์; อปฺรเมยมฺ — วัดไม่ได้

คำแปล

รูปลักษณ์ของพระองค์นั้นเห็นได้ยาก เนื่องจากรัศมีอันโชติช่วงที่แผ่ขยายไปทุกๆ ด้าน เหมือนกับไฟอันโชติช่วง หรือแสงรัศมีของดวงอาทิตย์ที่วัดไม่ได้ ถึงกระนั้น ข้าพเจ้ายังเห็นรูปลักษณ์อันโชติช่วงนี้ทุกหนทุกแห่ง ทรงประดับไปด้วยมงกุฎ คทา และกงจักร