ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบสอง

การอุทิศตนเสียสละรับใช้

โศลก 2

śrī-bhagavān uvāca
mayy āveśya mano ye māṁ
nitya-yuktā upāsate
śraddhayā parayopetās
te me yukta-tamā matāḥ
ศฺรี-ภควานฺ อุวาจ
มยฺยฺ อาเวศฺย มโน เย มำ
นิตฺย-ยุกฺตา อุปาสเต
ศฺรทฺธยา ปรโยเปตาสฺ
เต เม ยุกฺต-ตมา มตาห์
ศฺรี-ภควานฺ อุวาจ — องค์ภควานทรงตรัส; มยิ — แด่ข้า; อาเวศฺย — ตั้งมั่น; มนห์ — จิตใจ; เย — พวกที่; มามฺ — ข้า; นิตฺย — เสมอ; ยุกฺตาห์ — ปฏิบัติ; อุปาสเต — บูชา; ศฺรทฺธยา — ด้วยศรัทธา; ปรยา — ทิพย์; อุเปตาห์ — ได้รับ; เต — พวกเขา; เม — จากข้า; ยุกฺต-ตมาห์ — สมบูรณ์ที่สุดในโยคะ; มตาห์ — พิจารณา

คำแปล

องค์ภควานทรงตรัสว่า พวกที่ตั้งมั่นจิตอยู่ที่รูปลักษณ์ส่วนตัวของข้า และปฏิบัติในการบูชาข้าด้วยความศรัทธาทิพย์อันยิ่งใหญ่เสมอ ข้าพิจารณาว่า เป็นพวกที่สมบูรณ์ที่สุด

คำอธิบาย

ในการตอบคำถามของอรฺชุน องค์กฺฤษฺณตรัสอย่างชัดเจนว่า ผู้ที่ตั้งสมาธิอยู่ที่รูปลักษณ์ส่วนตัวของพระองค์ บูชาพระองค์ด้วยความศรัทธา และอุทิศตนเสียสละพิจารณาว่าเป็นผู้สมบูรณ์สูงสุดในโยคะ สำหรับผู้ที่อยู่ในกฺฤษฺณจิตสำนึกเช่นนี้จะไม่มีกิจกรรมทางวัตถุ เพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างกระทำไปเพื่อองค์กฺฤษฺณ สาวกผู้บริสุทธิ์ปฏิบัติอยู่ตลอดเวลา บางครั้งสวดภาวนา บางครั้งสดับฟัง หรืออ่านหนังสือเกี่ยวกับองค์กฺฤษฺณ บางครั้งปรุง ปฺรสาทมฺ หรือไปตลาดเพื่อซื้อสิ่งของจำเป็นให้องค์กฺฤษฺณ บางครั้งทำความสะอาดวัด หรือล้างจาน เขาจะทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เวลาแม้แต่นาทีเดียวผ่านไปโดยไม่อุทิศตนเสียสละกิจกรรมให้องค์กฺฤษฺณ การกระทำเช่นนี้พิจารณาว่าอยู่ในสมาธิที่สมบูรณ์