ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบสอง

การอุทิศตนเสียสละรับใช้

โศลก 8

mayy eva mana ādhatsva
mayi buddhiṁ niveśaya
nivasiṣyasi mayy eva
ata ūrdhvaṁ na saṁśayaḥ
มยฺยฺ เอว มน อาธตฺสฺว
มยิ พุทฺธึ นิเวศย
นิวสิษฺยสิ มยฺยฺ เอว
อต อูรฺธฺวํ น สํศยห์
มยิ — แด่ข้า; เอว — แน่นอน; มนห์ — จิตใจ; อาธตฺสฺว — ตั้งมั่น; มยิ — แด่ข้า; พุทฺธิมฺ — ปัญญา; นิเวศย — ใช้; นิวสิษฺยสิ — เธอจะอยู่; มยิ — ในข้า; เอว — แน่นอน; อตห์ อูรฺธฺวมฺ — หลังจากนั้น; — ไม่เคย; สํศยห์ — สงสัย

คำแปล

เพียงแต่ตั้งมั่นจิตของเธออยู่ที่ข้า บุคลิกภาพสูงสุดแห่งพระเจ้า และใช้ปัญญาของเธอทั้งหมดในข้า เช่นนี้เธอจะอยู่ในข้าเสมอโดยไม่ต้องสงสัย

คำอธิบาย

ผู้ปฏิบัติการอุทิศตนเสียสละรับใช้ต่อศฺรีกฺฤษฺณมีชีวิตอยู่ในความสัมพันธ์โดยตรงกับพระองค์ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าสถานภาพของเขานั้นเป็นทิพย์ตั้งแต่ตอนเริ่มต้น สาวกไม่ได้อยู่ในระดับวัตถุ แต่อยู่ในองค์กฺฤษฺณ พระนามอันศักดิ์สิทธิ์ขององค์ภควานฺ และองค์ภควานฺไม่มีความแตกต่างกัน ดังนั้น เมื่อสาวกภาวนา หเร กฺฤษฺณ ทั้งองค์กฺฤษฺณ และพลังเบื้องสูงของพระองค์จะลีลาศอยู่บนลิ้นของสาวก เมื่อเราถวายอาหารให้องค์กฺฤษฺณพระองค์ทรงรับอาหารนั้นไปเสวยโดยตรง จากการรับประทานอาหารส่วนที่เหลือทำให้สาวกมีกฺฤษฺณจิตสำนึก ผู้ที่ไม่ปฏิบัติการรับใช้เช่นนี้จะไม่สามารถเข้าใจว่าเป็นไปได้อย่างไร ถึงแม้ว่าวิธีนี้ได้แนะนำไว้ใน ภควัท-คีตา และในวรรณกรรมพระเวทอื่นๆก็ตาม