ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบสาม

ธรรมชาติ ผู้รื่นเริง และจิตสำนึก

โศลก 29

samaṁ paśyan hi sarvatra
samavasthitam īśvaram
na hinasty ātmanātmānaṁ
tato yāti parāṁ gatim
สมํ ปศฺยนฺ หิ สรฺวตฺร
สมวสฺถิตมฺ อีศฺวรมฺ
น หินสฺตฺยฺ อาตฺมนาตฺมานํ
ตโต ยาติ ปรำ คติมฺ
สมมฺ — เสมอภาค; ปศฺยนฺ — เห็น; หิ — แน่นอน; สรฺวตฺร — ทุกหนทุกแห่ง; สมวสฺถิตมฺ — สถิตเสมอภาค; อีศฺวรมฺ — อภิวิญญาณ; น — ไม่; หินสฺติ — ตกต่ำ; อาตฺมนา — ด้วยจิต; อาตฺมานมฺ — ดวงวิญญาณ; ตตห์ — จากนั้น; ยาติ — มาถึง; ปรามฺ — ทิพย์; คติมฺ — จุดมุ่งหมาย

คำแปล

ผู้เห็นอภิวิญญาณปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่งอย่างเสมอภาคภายในทุกๆ ชีวิต ไม่ปล่อยให้จิตของตนทำให้ตัวเองตกลงต่ำ ดังนั้น เขาจึงบรรลุถึงจุดมุ่งหมายทิพย์

คำอธิบาย

จากการยอมรับความเป็นอยู่ทางวัตถุนั้น สิ่งมีชีวิตจึงมาสถิตแตกต่างจากความเป็นอยู่ทิพย์ของตน แต่เมื่อเข้าใจว่าองค์ภควานฺทรงสถิตในรูป ปรมาตฺมา อยู่ทุกหนทุกแห่ง นั่นหมายความว่า หากสามารถเห็นว่าบุคลิกภาพสูงสุดแห่งพระเจ้าทรงปรากฏอยู่ภายในทุกๆ ชีวิต เราจะไม่ทำตัวเองให้ตกต่ำด้วยความคิดในการทำลายจากนั้นจะค่อยๆ พัฒนาไปสู่โลกทิพย์ โดยทั่วไปจิตใจจะเสพติดอยู่กับวิธีกรรมเพื่อสนองประสาทสัมผัส แต่เมื่อจิตใจหันไปหาองค์อภิวิญญาณ เขาจะก้าวหน้าในความเข้าใจวิถีทิพย์