ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบห้า

โยคะแห่งองค์ภควานฺ

โศลก 9

śrotraṁ cakṣuḥ sparśanaṁ ca
rasanaṁ ghrāṇam eva ca
adhiṣṭhāya manaś cāyaṁ
viṣayān upasevate
โศฺรตฺรํ จกฺษุห์ สฺปรฺศนํ จ
รสนํ ฆฺราณมฺ เอว จ
อธิษฺฐาย มนศฺ จายํ
วิษยานฺ อุปเสวเต
โศฺรตฺรมฺ — หู; จกฺษุห์ — ตา; สฺปรฺศนมฺ — สัมผัส; — เช่นกัน; รสนมฺ — ลิ้น; ฆฺราณมฺ — อำนาจในการดมกลิ่น; เอว — เช่นกัน; — และ; อธิษฺฐาย — สถิตใน; มนห์ — จิตใจ; — เช่นกัน; อยมฺ — เขา; วิษยานฺ — อายตะนภายนอก; อุปเสวเต — รื่นเริง

คำแปล

ดังนั้น สิ่งมีชีวิตได้ร่างหยาบอีกร่างหนึ่ง มีชนิดของหู ตา ลิ้น จมูก และความรู้สึกในการสัมผัสโดยเฉพาะ ซึ่งรวมกันอยู่รอบๆ จิตใจ จากนั้นเขาก็รื่นเริงกับอายตนะภายนอกอีกชุดหนึ่งโดยเฉพาะ

คำอธิบาย

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หากสิ่งมีชีวิตเจือปนจิตสำนึกของตนเองกับคุณสมบัติของแมว และสุนัข ในชาติหน้าจะได้รับร่างแมวหรือร่างสุนัข และรื่นเริงกับมัน เดิมทีจิตสำนึกบริสุทธิ์เหมือนน้ำ แต่ถ้าเราผสมน้ำกับสีมันก็จะเปลี่ยนสี เช่นเดียวกับจิตสำนึกบริสุทธิ์ เพราะว่าดวงวิญญาณนั้นบริสุทธิ์ แต่จิตสำนึกเปลี่ยนไปตามที่เรามาใกล้ชิดกับคุณลักษณะทางวัตถุ จิตสำนึกที่แท้จริงคือกฺฤษฺณจิตสำนึก ดังนั้น เมื่อสถิตในกฺฤษฺณจิตสำนึกเราจะอยู่ในชีวิตที่บริสุทธิ์แห่งตนเอง แต่หากว่าจิตสำนึกเจือปนกับแนวคิดทางวัตถุบางอย่างในชาติหน้า เขาจะได้รับร่างกายตามนั้น ไม่จำเป็นว่าจะต้องได้รับร่างมนุษย์อีกครั้งหนึ่ง เขาอาจได้รับร่างแมว สุนัข สุกร เทวดา หรือหนึ่งในหลายๆ ร่างเพราะมีถึง 8,4000,000 เผ่าพันธุ์