ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบหก
ธรรมชาติทิพย์ และธรรมชาติมาร
โศลก 10
dambha-māna-madānvitāḥ
mohād gṛhītvāsad-grāhān
pravartante ’śuci-vratāḥ
ทมฺภ-มาน-มทานฺวิตาห์
โมหาทฺ คฺฤหีตฺวาสทฺ-คฺราหานฺ
ปฺรวรฺตนฺเต ’ศุจิ-วฺรตาห์
คำแปล
การพึ่งราคะที่ไม่รู้จักพอ และหมกมุ่นอยู่ในความเย่อยิ่ง และเกียรติยศชื่อเสียงจอมปลอม พวกมารจึงถูกทำให้หลง มักจะสาบานตนให้กับงานสกปรกเสมอ และจมปรักอยู่กับสิ่งที่ไม่ถาวร
คำอธิบาย
ได้อธิบายความคิดของเหล่ามารตรงนี้ว่า จะไม่มีความพอใจกับราคะของตนเอง ซึ่งจะเพิ่มขึ้น และเพิ่มขึ้นด้วยความปรารถนาที่ไม่รู้จักพอกับการรื่นรมย์ทางวัตถุ ถึงแม้เต็มไปด้วยความวิตกกังวลตลอดเวลาเนื่องจากการยอมรับสิ่งที่ไม่ถาวร พวกขายังคงปฏิบัติกิจกรรมเช่นนี้เพียงเพราะความหลงจึงโดยไม่มีความรู้ และไม่สามารถบอกได้ว่าตนเองกำลังเดินทางผิด การยอมรับเอาสิ่งที่ไม่ถาวร คนมารเหล่านี้สร้างพระเจ้าของตนเอง สร้างบทมนต์ของพวกตนขึ้นมาแล้วสวดตามนั้น ผลก็คือทำให้ยึดติดอยู่กับสองสิ่งมากยิ่งขึ้น คือ การรื่นรมย์ทางเพศ และการสะสมทรัพย์สมบัติทางวัตถุ คำว่า อศุจิ-วฺรตาห์ “คำสาบานที่ไม่สะอาด” มีความสำคัญมากในความสัมพันธ์กับประเด็นนี้ คนมารเหล่านี้หลงติดอยู่กับไวน์ ผู้หญิง การพนัน และการรับประทานเนื้อสัตว์เป็นประจำ สิ่งเหล่านี้คือ อศุจิ หรือนิสัยที่ไม่สะอาด ด้วยแรงกระตุ้นจากความยโส และชื่อเสียงที่ผิดๆ พวกมารได้สร้างหลักการทางศาสนาขึ้นมา ซึ่งคำสั่งสอนพระเวทไม่รับรอง ถึงแม้มารเหล่านี้ชั่วร้ายที่สุดในโลก แต่โลกก็ได้สร้างเกียรติยศที่ผิดๆ ด้วยวิธีจอมปลอมให้พวกเขา ถึงแม้กำลังถลำลงสู่นรก ยังพิจารณาว่าพวกตนมีความเจริญก้าวหน้าเป็นอย่างมาก