ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบเจ็ด

ระดับแห่งความศรัทธา

โศลก 12

abhisandhāya tu phalaṁ
dambhārtham api caiva yat
ijyate bharata-śreṣṭha
taṁ yajñaṁ viddhi rājasam
อภิสนฺธาย ตุ ผลํ
ทมฺภารฺถมฺ อปิ ไจว ยตฺ
อิชฺยเต ภรต-เศฺรษฺฐ
ตํ ยชฺญํ วิทฺธิ ราชสมฺ
อภิสนฺธาย — ความปรารถนา; ตุ — แต่; ผลมฺ — ผล; ทมฺภ — ความยโส; อรฺถมฺ — เพื่อประโยชน์ของ; อปิ — เช่นกัน; — และ; เอว — แน่นอน; ยตฺ — นั้นซึ่ง; อิชฺยเต — ปฏิบัติ; ภรต-เศฺรษฺฐ — โอ้ ผู้นำแห่งภารต; ตมฺ — นั้น; ยชฺญมฺ — การบูชา; วิทฺธิ — รู้; ราชสมฺ — ในระดับตัณหา

คำแปล

การบูชาทำไปเพื่อผลประโยชน์ทางวัตถุบางประการ หรือทำไปด้วยความยโส โอ้ ผู้นำแห่ง ภารต เธอควรรู้ว่าอยู่ในระดับตัณหา

คำอธิบาย

บางครั้งการบูชา และพิธีบวงสรวงปฏิบัติเพื่อพัฒนาไปสู่อาณาจักรสวรรค์ หรือเพื่อผลประโยชน์ทางวัตถุบางอย่างในโลกนี้ การปฏิบัติพิธีบูชาหรือบวงสรวงเช่นนี้ พิจารณาว่าอยู่ในระดับตัณหา