ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบเจ็ด
ระดับแห่งความศรัทธา
โศลก 18
satkāra-māna-pūjārthaṁ
tapo dambhena caiva yat
kriyate tad iha proktaṁ
rājasaṁ calam adhruvam
tapo dambhena caiva yat
kriyate tad iha proktaṁ
rājasaṁ calam adhruvam
สตฺการ-มาน-ปูชารฺถํ
ตโป ทมฺเภน ไจว ยตฺ
กฺริยเต ตทฺ อิห โปฺรกฺตํ
ราชสํ จลมฺ อธฺรุวมฺ
ตโป ทมฺเภน ไจว ยตฺ
กฺริยเต ตทฺ อิห โปฺรกฺตํ
ราชสํ จลมฺ อธฺรุวมฺ
สตฺ-การ — เคารพ; มาน — เกียรติยศ; ปูชา — และบูชา; อรฺถมฺ — เพื่อ; ตปห์ — ความสมถะ; ทมฺเภน — ด้วยความยโส; จ — เช่นกัน; เอว — แน่นอน; ยตฺ — ซึ่ง; กฺริยเต — ปฏิบัติ; ตตฺ — นั้น; อิห — ในโลกนี้; โปฺรกฺตมฺ — กล่าวว่า; ราชสมฺ — ในระดับตัณหา; จลมฺ — ชั่ววูบเดียว; อธฺรุวมฺ — ไม่ถาวร
คำแปล
การบำเพ็ญเพียรที่ทำด้วยความยโส ทำไปเพื่อให้ได้รับการเคารพบูชา และเกียรติยศชื่อเสียง กล่าวว่าอยู่ในระดับตัณหา จึงไม่ยั่งยืนถาวร
คำอธิบาย
บางครั้งการบำเพ็ญเพียร และความสมถะปฏิบัติไปเพื่อเรียกความสนใจจากผู้อื่น ทำให้ตนเองได้รับเกียรติยศ ความเคารพ และบูชา บุคคลในระดับตัณหาจะตระเตรียมเพื่อให้บริวารมากราบไหว้บูชา ถวายทรัพย์สินเงินทอง พร้อมทั้งล้างเท้าให้ผู้บำเพ็ญเพียรที่เตรียมการอันผิดธรรมชาติ เช่นนี้พิจารณาว่าอยู่ในระดับตัณหา ผลที่ได้รับจะไม่ถาวร อาจทำต่อเนื่องได้ช่วงเวลาหนึ่ง แต่จะไม่ยั่งยืน