ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบเจ็ด

ระดับแห่งความศรัทธา

โศลก 19

mūḍha-grāheṇātmano yat
pīḍayā kriyate tapaḥ
parasyotsādanārthaṁ vā
tat tāmasam udāhṛtam
มูฒ-คฺราเหณาตฺมโน ยตฺ
ปีฑยา กฺริยเต ตปห์
ปรโสฺยตฺสาทนารฺถํ วา
ตตฺ ตามสมฺ อุทาหฺฤตมฺ
มูฒ — โง่; คฺราเหณ — ด้วยความพยายาม; อาตฺมนห์ — ของตัวเขา; ยตฺ — ซึ่ง; ปีฑยา — ด้วยการทรมาน; กฺริยเต — ปฏิบัติ; ตปห์ — การบำเพ็ญเพียร; ปรสฺย — ผู้อื่น; อุตฺสาทน-อรฺถมฺ — เพื่อสร้างความหายนะ; วา — หรือ; ตตฺ — นั้น; ตามสมฺ — ในระดับความมืด; อุทาหฺฤตมฺ — กล่าวว่าเป็น

คำแปล

การบำเพ็ญเพียรทำไปด้วยความโง่ ด้วยการทรมานตนเอง มุ่งเพื่อทำลาย หรือทำให้ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บ กล่าวว่าอยู่ในระดับอวิชชา

คำอธิบาย

มีตัวอย่างของการบำเพ็ญเพียรอย่างโง่เขลาที่เหล่ามารปฏิบัติ เช่น หิรณฺยกศิปุ ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเคร่งครัดเพื่อให้กลายมาเป็นผู้อยู่ยงคงกระพัน และสามารถสังหารเทวดา เขาสวดภาวนาต่อพระหรพมเพื่อสิ่งเหล่านี้ แต่ในที่สุดตนเองได้ถูกองค์ภควานฺสังหาร การบำเพ็ญเพียรเพื่อบางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แน่นอนว่าอยู่ในระดับอวิชชา