ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบเจ็ด
ระดับแห่งความศรัทธา
โศลก 21
yat tu pratyupakārārthaṁ
phalam uddiśya vā punaḥ
dīyate ca parikliṣṭaṁ
tad dānaṁ rājasaṁ smṛtam
phalam uddiśya vā punaḥ
dīyate ca parikliṣṭaṁ
tad dānaṁ rājasaṁ smṛtam
ยตฺ ตุ ปฺรตฺยุปการารฺถํ
ผลมฺ อุทฺทิศฺย วา ปุนห์
ทียเต จ ปริกฺลิษฺฏํ
ตทฺ ทานํ ราชสํ สฺมฺฤตมฺ
ผลมฺ อุทฺทิศฺย วา ปุนห์
ทียเต จ ปริกฺลิษฺฏํ
ตทฺ ทานํ ราชสํ สฺมฺฤตมฺ
ยตฺ — ซึ่ง; ตุ — แต่; ปฺรติ-อุปการ-อรฺถมฺ — เพื่อได้รับสิ่งตอบแทน; ผลมฺ — ผล; อุทฺทิศฺย — ปรารถนา; วา — หรือ; ปุนห์ — อีกครั้งหนึ่ง; ทียเต — ให้; จ — เช่นกัน; ปริกฺลิษฺฏมฺ — ไม่เต็มใจ; ตตฺ — นั้น; ทานมฺ — การให้ทาน; ราชสมฺ — ในระดับตัณหา; สฺมฺฤตมฺ — เข้าใจว่าเป็น
คำแปล
แต่การให้ทานที่ให้ไปเพื่อหวังผลตอบแทนบางอย่าง หรือปรารถนาผลประโยชน์ทางวัตถุ หรือให้ด้วยอารมณ์ที่ไม่เต็มใจ กล่าวว่าเป็นการให้ทานในระดับตัณหา
คำอธิบาย
การให้ทานบางครั้งทำไปเพื่อพัฒนาไปสู่อาณาจักรสวรรค์ บางครั้งมีปัญหามากมาย และรู้สึกเสียใจภายหลังว่า “ทำไมฉันต้องจ่ายเงินมากมายเพียงนี้” การให้ทานบางครั้งให้ไปภายใต้พันธกรณีที่ผู้บังคับบัญชา หรือผู้อาวุโสขอร้อง การให้ทานเช่นนี้กล่าวว่าอยู่ในระดับตัณหา
มีมูลนิธิการกุศลมากมายที่ให้ของขวัญแก่สถาบันซึ่งมีการสนองประสาทสัมผัสดำเนินอยู่ การให้ทานเช่นนี้คัมภีร์พระเวทไม่แนะนำ คัมภีร์พระเวทแนะนำการให้ทานเฉพาะในระดับความดีเท่านั้น