ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 10

na dveṣṭy akuśalaṁ karma
kuśale nānuṣajjate
tyāgī sattva-samāviṣṭo
medhāvī chinna-saṁśayaḥ
น เทฺวษฺฏฺยฺ อกุศลํ กรฺม
กุศเล นานุษชฺชเต
ตฺยาคี สตฺตฺว-สมาวิษฺโฏ
เมธาวี ฉินฺน-สํศยห์
— ไม่เคย; เทฺวษฺฏิ — เกลียด; อกุศลมฺ — ไม่เป็นมงคล; กรฺม — งาน; กุศเล — มงคล; — ไม่; อนุษชฺชเต — ยึดติด; ตฺยาคี — ผู้เสียสละ; สตฺตฺว — ในความดี; สมาวิษฺฏห์ — ซึมซาบ; เมธาวี — ปัญญา; ฉินฺน — ตัดออก; สํศยห์ — ความสงสัยทั้งหมด

คำแปล

ผู้เสียสละที่มีปัญญาสถิตในระดับความดี ไม่เกลียดงานที่ไม่เป็นมงคล ไม่ยึดติดกับงานที่เป็นมงคล และจะไม่มีข้อสงสัยใดๆ เกี่ยวกับงาน

คำอธิบาย

บุคคลในกฺฤษฺณจิตสำนึก หรือในระดับความดี ไม่เกลียดผู้ใด หรือสิ่งใดที่สร้างปัญหาให้ร่างกายของตน เขาจะทำงานในสถานที่ และเวลาที่เหมาะสม โดยไม่กลัวต่อปัญหาที่จะมากระทบต่อหน้าที่ บุคคลผู้สถิตในระดับทิพย์เช่นนี้ควรเข้าใจว่ามีปัญญาสูงสุด อยู่เหนือความสงสัยในกิจกรรมทั้งปวง