ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบแปด
บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ
โศลก 12
aniṣṭam iṣṭaṁ miśraṁ ca
tri-vidhaṁ karmaṇaḥ phalam
bhavaty atyāgināṁ pretya
na tu sannyāsināṁ kvacit
tri-vidhaṁ karmaṇaḥ phalam
bhavaty atyāgināṁ pretya
na tu sannyāsināṁ kvacit
อนิษฺฏมฺ อิษฺฏํ มิศฺรํ จ
ตฺริ-วิธํ กรฺมณห์ ผลมฺ
ภวตฺยฺ อตฺยาคินำ เปฺรตฺย
น ตุ สนฺนฺยาสินำ กฺวจิตฺ
ตฺริ-วิธํ กรฺมณห์ ผลมฺ
ภวตฺยฺ อตฺยาคินำ เปฺรตฺย
น ตุ สนฺนฺยาสินำ กฺวจิตฺ
อนิษฺฏมฺ — นำไปสู่นรก; อิษฺฏมฺ — นำไปสู่สวรรค์; มิศฺรมฺ — ผสม; จ — และ; ตฺริ-วิธมฺ — ของสามประเภท; กรฺมณห์ — ของงาน; ผลมฺ — ผล; ภวติ — มา; อตฺยาคินามฺ — ของพวกที่ไม่เสียสละ; เปฺรตฺย — หลังจากตายไป; น — ไม่; ตุ — แต่; สนฺนฺยาสินามฺ — สำหรับพวกสละโลก; กฺวจิตฺ — ทุกขณะ
คำแปล
สำหรับผู้ไม่เสียสละผลทั้งสามแห่งกิจกรรม เช่น สิ่งที่ปรารถนา สิ่งที่ไม่ปรารถนา และที่ผสมกัน ผลนั้นจะเพิ่มพูนขึ้นหลังจากตายไป แต่พวกที่อยู่ในชีวิตสละโลกไม่มีผลที่จะเศร้าโศก หรือรื่นเริงเช่นนี้
คำอธิบาย
บุคคลในกฺฤษฺณจิตสำนึกที่ปฏิบัติในความรู้แห่งความสัมพันธ์ระหว่างตนเององค์กฺฤษฺณ เป็นผู้หลุดพ้นเสมอ ดังนั้น เขาไม่ต้องรื่นเริง หรือเศร้าโศกกับผลจากการกระทำของตนเองหลังจากตายไป