อาจมีคำถามเกิดขึ้นว่า เนื่องจากกิจกรรมใดๆ ที่กระทำต้องมีผลกรรมบางอย่าง แล้วบุคคลในกฺฤษฺณจิตสำนึกจะไม่รับทุกข์ หรือรื่นเริงกับผลของงานได้อย่างไร องค์ภควานฺทรงอ้างอิงปรัชญา เวทานฺต เพื่อแสดงให้เห็นว่ามันเป็นไปได้อย่างไร พระองค์ตรัสว่ามีสาเหตุห้าประการสำหรับกิจกรรมทั้งหลาย และเพื่อความสำเร็จในกิจกรรมทั้งปวง เราควรพิจารณาสาเหตุทั้งห้านี้ สางฺขฺย หมายถึงแกนแห่งความรู้ และ เวทานฺต คือแกนสุดท้ายแห่งความรู้ที่ อาจารฺย ผู้นำทั้งหลายยอมรับ แม้แต่ ศงฺกร ยังยอมรับ เวทานฺต-สูตฺร เช่นเดียวกันนี้ ฉะนั้น เราควรปรึกษาผู้น่าเชื่อถือได้ประเภทนี้

การควบคุมขั้นสุดท้ายอยู่ที่องค์อภิวิญญาณ ดังที่ได้กล่าวไว้ใน ภควัท-คีตา ว่า สรฺวสฺย จาหํ หฺฤทิ สนฺนิวิษฺฏห์ พระองค์ทรงให้ทุกคนทำกิจกรรมบางอย่างด้วยการเตือนถึงกรรมในอดีต การปฏิบัติกฺฤษฺณจิตสำนึกกระทำไปภายใต้การชี้นำขององค์ภควานฺจากภายใน และจะไม่มีผลกรรม ไม่ว่าในชาตินี้ หรือในชาติต่อๆไป