ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 15

śarīra-vāṅ-manobhir yat
karma prārabhate naraḥ
nyāyyaṁ vā viparītaṁ vā
pañcaite tasya hetavaḥ
ศรีร-วางฺ-มโนภิรฺ ยตฺ
กรฺม ปฺรารภเต นรห์
นฺยายฺยํ วา วิปรีตํ วา
ปญฺไจเต ตสฺย เหตวห์
ศรีร — โดยร่างกาย; วากฺ — การพูด; มโนภิห์ — และจิตใจ; ยตฺ — ซึ่ง; กรฺม — งาน; ปฺรารภเต — เริ่ม; นรห์ — บุคคล; นฺยายฺยมฺ — ถูกต้อง; วา — หรือ; วิปรีตมฺ — ตรงกันข้าม; วา — หรือ; ปญฺจ — ห้า; เอเต — ทั้งหมดนี้; ตสฺย — ของมัน; เหตวห์ — สาเหตุ

คำแปล

กิจกรรมไม่ว่าถูกหรือผิดที่มนุษย์ปฏิบัติด้วยร่างกาย จิตใจ หรือคำพูด ปัจจัยทั้งห้านี้เป็นต้นเหตุ

คำอธิบาย

คำว่า “ถูก” และ “ผิด” มีความสำคัญมากในโศลกนี้ งานที่ถูกต้อง คือ งานที่กระทำไปตามคำชี้นำที่กำหนดไว้ในพระคัมภีร์ และงานที่ผิด คือ งานที่กระทำโดยละเมิดหลักธรรมคำสั่งสอนของพระคัมภีร์ แต่สิ่งใดที่กระทำไปจำเป็นต้องมีปัจจัยทั้งห้านี้เพื่อการปฏิบัติที่สมบูรณ์