บทที่สิบสี่กล่าวถึงการแบ่งระดับต่างๆ ของธรรมชาติวัตถุ ได้อธิบายไว้อย่างละเอียดว่า ระดับความดีส่องแสงสว่าง ระดับตัณหาเป็นวัตถุนิยม และระดับอวิชชานำมาซึ่งความเกียจคร้าน และอยู่นิ่งเฉย ระดับทั้งหมดของธรรมชาติวัตถุผูกมัดเรา ไม่ใช่แหล่งแห่งความหลุดพ้น แม้ในระดับความดีก็ยังอยู่ในพันธสภาวะ บทที่สิบเจ็ดได้อธิบายถึงการบูชาต่างๆ ของมนุษย์ ที่ไม่เหมือนกันตามระดับต่างๆ ของธรรมชาติวัตถุ โศลกนี้องค์ภควานฺตรัสว่า พระองค์ทรงปรารถนาจะตรัสเกี่ยวกับความรู้ต่างๆ ผู้ปฏิบัติงาน และตัวของงานเองตามสามระดับแห่งธรรมชาติวัตถุ