ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 25

anubandhaṁ kṣayaṁ hiṁsām
anapekṣya ca pauruṣam
mohād ārabhyate karma
yat tat tāmasam ucyate
อนุพนฺธํ กฺษยํ หึสามฺ
อนเปกฺษฺย จ เปารุษมฺ
โมหาทฺ อารภฺยเต กรฺม
ยตฺ ตตฺ ตามสมฺ อุจฺยเต
อนุพนฺธมฺ — พันธนาการในอนาคต; กฺษยมฺ — การทำลาย; หึสามฺ — และความทุกข์ของผู้อื่น; อนเปกฺษฺย — โดยไม่พิจารณาถึงผลที่ตามมา; — เช่นกัน; เปารุษมฺ — ลงโทษตัวเอง; โมหาตฺ — ด้วยความหลง; อารภฺยเต — เริ่มต้น; กรฺม — งาน; ยตฺ — ซึ่ง; ตตฺ — นั้น; ตามสมฺ — ในระดับอวิชชา; อุจฺยเต — กล่าวว่าเป็น

คำแปล

การกระทำที่ทำไปในความหลงโดยไม่คำนึงถึงคำสั่งสอนของพระคัมภีร์ และไม่คำนึงถึงพันธกรณีในอนาคต หรือเป็นการเบียดเบียน หรือสร้างความทุกข์ให้แก่ผู้อื่น กล่าวว่าอยู่ในระดับอวิชชา

คำอธิบาย

เราต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของเราต่อรัฐ หรือต่อผู้แทนขององค์ภควานฺที่เรียกว่า ยมทูต การทำงานที่ขาดการรับผิดชอบเป็นการทำลายล้าง เพราะทำลายหลักปฏิบัติของพระคัมภีร์ มักมีพื้นฐานมาจากความรุนแรง และก่อให้เกิดความทุกข์ใจแก่ชีวิตอื่น งานที่ไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้เกิดขึ้นจากประสบการณ์ส่วนตัว เรียกว่า ความหลง งานในความหลงทั้งหลายเหล่านี้ล้วนเป็นผลผลิตของระดับอวิชชา