ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 27

rāgī karma-phala-prepsur
lubdho hiṁsātmako ’śuciḥ
harṣa-śokānvitaḥ kartā
rājasaḥ parikīrtitaḥ
ราคี กรฺม-ผล-เปฺรปฺสุรฺ
ลุพฺโธ หึสาตฺมโก ’ศุจิห์
หรฺษ-โศกานฺวิตห์ กรฺตา
ราชสห์ ปริกีรฺติตห์
ราคี — ยึดติดมาก; กรฺม-ผล — ผลของงาน; เปฺรปฺสุห์ — ความปรารถนา; ลุพฺธห์ — ความโลภ; หึสา-อาตฺมกห์ — อิจฉาริษยาเสมอ; อศุจิห์ — สกปรก; หรฺษ-โศก-อนฺวิตห์ — อยู่ภายใต้ความรื่นเริงและความเศร้าโศก; กรฺตา — ผู้ปฏิบัติงานเช่นนี้; ราชสห์ — ในระดับตัณหา; ปริกีรฺติตห์ — ประกาศว่า

คำแปล

ผู้ทำงานที่ยึดติดกับงานและผลของงาน ปรารถนาจะรื่นเริงกับผล มีความโลภ อิจฉาริษยาเสมอ ไม่บริสุทธิ์ มีความดีใจและเสียใจเป็นตัวผลักดัน กล่าวว่าอยู่ในระดับตัณหา

คำอธิบาย

บุคคลผู้ยึดติดมากต่องานบางชนิดหรือผลของงาน เนื่องจากมีความยึดติดมากกับวัตถุนิยม หรือว่าบ้าน ภรรยา และบุตรธิดา เช่นนี้ไม่มีความปรารถนาจะพัฒนาชีวิตให้สูงขึ้น เขาเพียงแต่สนใจอยู่กับการกระทำให้โลกนี้สะดวกสบายทางวัตถุเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยทั่วไปจะเป็นคนโลภมาก และคิดว่าสิ่งใดที่ได้มาจะอยู่กับตนอย่างถาวรโดยไม่มีวันสูญสลายไป บุคคลเช่นนี้อิจฉาริษยาผู้อื่น และเตรียมพร้อมที่จะทำสิ่งที่ผิดเพื่อสนองประสาทสัมผัสของตนเอง ดังนั้นจะเป็นคนที่ไม่สะอาด และไม่สนใจว่าเงินที่ได้มานั้นบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ เขาจะมีความสุขมากหากงานของตนประสบความสำเร็จ และจะมีความทุกข์มากหากงานของตนล้มเหลว ผู้ทำงานเช่นนี้อยู่ในระดับตัณหา