ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 30

pravṛttiṁ ca nivṛttiṁ ca
kāryākārye bhayābhaye
bandhaṁ mokṣaṁ ca yā vetti
buddhiḥ sā pārtha sāttvikī
ปฺรวฺฤตฺตึ จ นิวฺฤตฺตึ จ
การฺยากาเรฺย ภยาภเย
พนฺธํ โมกฺษํ จ ยา เวตฺติ
พุทฺธิห์ สา ปารฺถ สาตฺตฺวิกี
ปฺรวฺฤตฺติมฺ — กระทำ; — เช่นกัน; นิวฺฤตฺติมฺ — ไม่ทำ; — และ; การฺย — อะไรควรทำ; อกาเรฺย — และอะไรไม่ควรทำ; ภย — ความกลัว; อภเย — และความไม่กลัว; พนฺธมฺ — พันธะ; โมกฺษมฺ — ความอิสระ; — และ; ยา — นั้นซึ่ง; เวตฺติ — รู้; พุทฺธิห์ — เข้าใจ; สา — นั้น; ปารฺถ — โอ้ โอรสพระนางปฺฤถา; สาตฺตฺวิกี — ในระดับความดี

คำแปล

โอ้ โอรสพระนาง ปฺฤถา ความเข้าใจที่รู้ว่าอะไรควรทำ และอะไรไม่ควรทำ อะไรควรกลัว และอะไรไม่ควรกลัว อะไรที่ผูกมัด และอะไรที่เป็นอิสระ อยู่ในระดับความดี

คำอธิบาย

การกระทำตามคำชี้นำของพระคัมภีร์ เรียกว่า ปฺรวฺฤตฺติ หรือทำในสิ่งที่ควร และไม่ทำในสิ่งที่ไม่ได้แนะนำไว้ ผู้ที่ไม่รู้คำสั่งสอนของพระคัมภีร์ถูกพันธนาการอยู่ในกรรมและผลแห่งกรรม ความเข้าใจที่สามารถแยกแยะด้วยปัญญา สถิตอยู่ในระดับความดี