ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 32

adharmaṁ dharmam iti yā
manyate tamasāvṛtā
sarvārthān viparītāṁś ca
buddhiḥ sā pārtha tāmasī
อธรฺมํ ธรฺมมฺ อิติ ยา
มนฺยเต ตมสาวฺฤตา
สรฺวารฺถานฺ วิปรีตำศฺ จ
พุทฺธิห์ สา ปารฺถ ตามสี
อธรฺมมฺ — ไม่มีศาสนา; ธรฺมมฺ — ศาสนา; อิติ — ดังนั้น; ยา — ซึ่ง; มนฺยเต — คิด; ตมสา — ด้วยความหลง; อาวฺฤตา — ปกคลุม; สรฺว-อรฺถานฺ — สิ่งทั้งหมด; วิปรีตานฺ — ในทิศทางที่ผิด; — เช่นกัน; พุทฺธิห์ — ปัญญา; สา — นั้น; ปารฺถ — โอ้ โอรสพระนางปฺฤถา; ตามสี — ในระดับอวิชชา

คำแปล

ความเข้าใจซึ่งถือว่าที่ไม่ใช่ศาสนาเป็นศาสนา และที่เป็นศาสนาว่าไม่ใช่ศาสนา ภายใต้มนต์สะกดแห่งความหลงและความมืดมิด และพยายามดิ้นรนไปในทิศทางที่ผิดเสมอ โอ้ ปารฺถ อยู่ในระดับอวิชชา

คำอธิบาย

ปัญญาในระดับอวิชชาทำงานไปในทางตรงกันข้ามกับที่ควรจะเป็นเสมอยอมรับศาสนา ซึ่งอันที่จริงไม่ใช่ศาสนา และปฏิเสธศาสนาที่แท้จริง มนุษย์ในอวิชชาเข้าใจดวงวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่ว่าเป็นบุคคลธรรมดาสามัญ และยอมรับบุคคลสามัญว่าเป็นดวงวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขาคิดว่าสัจธรรมคือความไม่จริง และยอมรับสิ่งที่ไม่จริงว่าเป็นสัจธรรม และดำเนินกิจกรรมทั้งหมดไปในวิถีทางที่ผิด ดังนั้น ปัญญาของพวกนี้จึงอยู่ในระดับอวิชชา