ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบแปด
บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ
โศลก 32
adharmaṁ dharmam iti yā
manyate tamasāvṛtā
sarvārthān viparītāṁś ca
buddhiḥ sā pārtha tāmasī
manyate tamasāvṛtā
sarvārthān viparītāṁś ca
buddhiḥ sā pārtha tāmasī
อธรฺมํ ธรฺมมฺ อิติ ยา
มนฺยเต ตมสาวฺฤตา
สรฺวารฺถานฺ วิปรีตำศฺ จ
พุทฺธิห์ สา ปารฺถ ตามสี
มนฺยเต ตมสาวฺฤตา
สรฺวารฺถานฺ วิปรีตำศฺ จ
พุทฺธิห์ สา ปารฺถ ตามสี
อธรฺมมฺ — ไม่มีศาสนา; ธรฺมมฺ — ศาสนา; อิติ — ดังนั้น; ยา — ซึ่ง; มนฺยเต — คิด; ตมสา — ด้วยความหลง; อาวฺฤตา — ปกคลุม; สรฺว-อรฺถานฺ — สิ่งทั้งหมด; วิปรีตานฺ — ในทิศทางที่ผิด; จ — เช่นกัน; พุทฺธิห์ — ปัญญา; สา — นั้น; ปารฺถ — โอ้ โอรสพระนางปฺฤถา; ตามสี — ในระดับอวิชชา
คำแปล
ความเข้าใจซึ่งถือว่าที่ไม่ใช่ศาสนาเป็นศาสนา และที่เป็นศาสนาว่าไม่ใช่ศาสนา ภายใต้มนต์สะกดแห่งความหลงและความมืดมิด และพยายามดิ้นรนไปในทิศทางที่ผิดเสมอ โอ้ ปารฺถ อยู่ในระดับอวิชชา
คำอธิบาย
ปัญญาในระดับอวิชชาทำงานไปในทางตรงกันข้ามกับที่ควรจะเป็นเสมอยอมรับศาสนา ซึ่งอันที่จริงไม่ใช่ศาสนา และปฏิเสธศาสนาที่แท้จริง มนุษย์ในอวิชชาเข้าใจดวงวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่ว่าเป็นบุคคลธรรมดาสามัญ และยอมรับบุคคลสามัญว่าเป็นดวงวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขาคิดว่าสัจธรรมคือความไม่จริง และยอมรับสิ่งที่ไม่จริงว่าเป็นสัจธรรม และดำเนินกิจกรรมทั้งหมดไปในวิถีทางที่ผิด ดังนั้น ปัญญาของพวกนี้จึงอยู่ในระดับอวิชชา