ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 33

dhṛtyā yayā dhārayate
manaḥ-prāṇendriya-kriyāḥ
yogenāvyabhicāriṇyā
dhṛtiḥ sā pārtha sāttvikī
ธฺฤตฺยา ยยา ธารยเต
มนห์-ปฺราเณนฺทฺริย-กฺริยาห์
โยเคนาวฺยภิจาริณฺยา
ธฺฤติห์ สา ปารฺถ สาตฺตฺวิกี
ธฺฤตฺยา — ความมุ่งมั่น; ยยา — ซึ่ง; ธารยเต — ค้ำจุน; มนห์ — ของจิตใจ; ปฺราณ — ชีวิต; อินฺทฺริย — และประสาทสัมผัส; กฺริยาห์ — กิจกรรม; โยเคน — ด้วยการปฏิบัติโยคะ; อวฺยภิจาริณฺยา — โดยไม่ขาดตอน; ธฺฤติห์ — ความมุ่งมั่น; สา — นั้น; ปารฺถ — โอ้ โอรสพระนาง ปฺฤถา; สาตฺตฺวิกี — ในระดับความดี

คำแปล

โอ้ โอรสพระนาง ปฺฤถา ความมุ่งมั่นที่ไม่ขาดตอน สนับสนุนด้วยความมั่นคงจากการปฏิบัติโยคะ ทำให้ควบคุมกิจกรรมของจิตใจ ชีวิต และประสาทสัมผัสได้เป็นความมุ่งมั่นในระดับความดี

คำอธิบาย

โยคะหมายไว้เพื่อให้เข้าใจดวงวิญญาณสูงสุด ผู้ที่ตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ในดวงวิญญาณสูงสุดด้วยความมุ่งมั่น ตั้งสมาธิจิต ชีวิต และกิจกรรมทางประสาทสัมผัสของตนอยู่ที่องค์ภควานฺ ปฏิบัติในกฺฤษฺณจิตสำนึก ความมุ่งมั่นเช่นนี้อยู่ในระดับความดี คำว่า อวฺยภิจาริณฺยา นั้นสำคัญมาก เพราะแสดงว่าบุคคลปฏิบัติในกฺฤษฺณจิตสำนึกจะไม่ถูกเบี่ยงเบนด้วยกิจกรรมอื่นๆ