ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบแปด
บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ
โศลก 34
yayā tu dharma-kāmārthān
dhṛtyā dhārayate ’rjuna
prasaṅgena phalākāṅkṣī
dhṛtiḥ sā pārtha rājasī
dhṛtyā dhārayate ’rjuna
prasaṅgena phalākāṅkṣī
dhṛtiḥ sā pārtha rājasī
ยยา ตุ ธรฺม-กามารฺถานฺ
ธฺฤตฺยา ธารยเต ’รฺชุน
ปฺรสงฺเคน ผลากางฺกฺษี
ธฺฤติห์ สา ปารฺถ ราชสี
ธฺฤตฺยา ธารยเต ’รฺชุน
ปฺรสงฺเคน ผลากางฺกฺษี
ธฺฤติห์ สา ปารฺถ ราชสี
ยยา — ซึ่ง; ตุ — แต่; ธรฺม — ศาสนา; กาม — การสนองประสาทสัมผัส; อรฺถานฺ — และการพัฒนาเศรษฐกิจ; ธฺฤตฺยา — ด้วยความมุ่งมั่น; ธารยเต — เขาสนับสนุน; อรฺชุน — โอ้ อรฺชุน; ปฺรสงฺเคน — เนื่องจากความยึดติด; ผล-อากางฺกฺษี — ปรารถนาผลทางวัตถุ; ธฺฤติห์ — ความมุ่งมั่น; สา — นั้น; ปารฺถ — โอ้ โอรสพระนาง ปฺฤถา; ราชสี — ในระดับตัณหา
คำแปล
แต่ความมุ่งมั่นที่ทำให้ยึดติดอยู่ในผลประโยชน์ทางวัตถุ ในศาสนา การพัฒนาเศรษฐกิจ การสนองประสาทสัมผัส เป็นธรรมชาติแห่งตัณหา โอ้ อรฺชุน
คำอธิบาย
บุคคลใดที่ปรารถนาผลประโยชน์ทางวัตถุในกิจกรรมทางศาสนา หรือกิจกรรมทางเศรษฐกิจอยู่เสมอ มีความปรารถนาอยู่สิ่งเดียว คือ การสนองประสาทสัมผัส เมื่อจิตใจ ชีวิต และประสาทสัมผัสใช้ไปในทิศทางนั้น ผู้นี้อยู่ในระดับตัณหา