ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบแปด
บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ
โศลก 37
yat tad agre viṣam iva
pariṇāme ’mṛtopamam
tat sukhaṁ sāttvikaṁ proktam
ātma-buddhi-prasāda-jam
pariṇāme ’mṛtopamam
tat sukhaṁ sāttvikaṁ proktam
ātma-buddhi-prasāda-jam
ยตฺ ตทฺ อเคฺร วิษมฺ อิว
ปริณาเม ’มฺฤโตปมมฺ
ตตฺ สุขํ สาตฺตฺวิกํ โปฺรกฺตมฺ
อาตฺม-พุทฺธิ-ปฺรสาท-ชมฺ
ปริณาเม ’มฺฤโตปมมฺ
ตตฺ สุขํ สาตฺตฺวิกํ โปฺรกฺตมฺ
อาตฺม-พุทฺธิ-ปฺรสาท-ชมฺ
ยตฺ — ซึ่ง; ตตฺ — นั้น; อเคฺร — ในตอนต้น; วิษมฺ อิว — เหมือนยาพิษ; ปริณาเม — ในบั้นปลาย; อมฺฤต — น้ำทิพย์; อุปมมฺ — เปรียบเทียบกับ; ตตฺ — นั้น; สุขมฺ — ความสุข; สาตฺตฺวิกมฺ — ในระดับความดี; โปฺรกฺตมฺ — กล่าวว่า; อาตฺม — ในตัว; พุทฺธิ — ของปัญญา; ปฺรสาท-ชมฺ — เกิดจากความพึงพอใจ
คำแปล
สิ่งที่ในตอนแรกอาจเหมือนกับยาพิษ แต่ในบั้นปลายกลายเป็นน้ำทิพย์ ซึ่งปลุกเขาให้ตื่นอยู่ในความรู้แจ้งแห่งตนกล่าวว่า เป็นความสุขในระดับความดี
คำอธิบาย
ในการแสวงหาความรู้แจ้งแห่งตนเราต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์มากมาย เพื่อควบคุมจิตใจและประสาทสัมผัส และตั้งสมาธิจิตอยู่ที่ดวงชีวิต ขั้นตอนนี้ยากมากและขมขื่นเหมือนกับยาพิษ แต่ถ้าหากประสบความสำเร็จในการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ และมาถึงสถานภาพทิพย์ เราจะเริ่มดื่มน้ำทิพย์ที่แท้จริง และรื่นเริงอยู่กับชีวิต