ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 4

niścayaṁ śṛṇu me tatra
tyāge bharata-sattama
tyāgo hi puruṣa-vyāghra
tri-vidhaḥ samprakīrtitaḥ
นิศฺจยํ ศฺฤณุ เม ตตฺร
ตฺยาเค ภรต-สตฺตม
ตฺยาโค หิ ปุรุษ-วฺยาฆฺร
ตฺริ-วิธห์ สมฺปฺรกีรฺติตห์
นิศฺจยมฺ — แน่นอน; ศฺฤณุ — สดับฟัง; เม — จากข้า; ตตฺร — ณ ที่นี้; ตฺยาเค — ในเรื่องของการเสียสละ; ภรต-สตฺ-ตม — โอ้ ผู้ยอดเยี่ยมแห่งราชวงศ์ ภารต; ตฺยาคห์ — การเสียสละ; หิ — แน่นอน; ปุรุษ-วฺยาฆฺร — โอ้ เสือในหมู่มนุษย์; ตฺริ-วิธห์ — ของสามประเภท; สมฺปฺรกีรฺติตห์ — ประกาศ

คำแปล

โอ้ ผู้ยอดเยี่ยมที่สุดในหมู่ ภารต บัดนี้จงฟังคำตัดสินของข้าเกี่ยวกับการเสียสละ โอ้ เสือในหมู่มนุษย์ ในพระคัมภีร์ได้กล่าวว่าการเสียสละมีอยู่สามประเภท

คำอธิบาย

ถึงแม้มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการเสียสละ ณ ที่นี้ ศฺรีกฺฤษฺณ บุคลิกภาพสูงสุดแห่งพระเจ้าทรงให้คำพิพากซึ่งควรถือว่าเป็นคำตัดสินสุดท้าย อันที่จริงคัมภีร์พระเวทเป็นกฎหมายที่องค์ภควานฺทรงเป็นผู้ให้ บัดนี้ทรงปรากฏด้วยพระองค์เอง และคำดำรัสขององค์ศฺรีกฺฤษฺณถือว่าเป็นข้อยุติ พระองค์ตรัสว่า วิธีการเสียสละควรพิจารณาในความสัมพันธ์กับสามระดับแห่งธรรมชาติวัตถุที่ปฏิบัติกันอยู่