ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 42

śamo damas tapaḥ śaucaṁ
kṣāntir ārjavam eva ca
jñānaṁ vijñānam āstikyaṁ
brahma-karma svabhāva-jam
ศโม ทมสฺ ตปห์ เศาจํ
กฺษานฺติรฺ อารฺชวมฺ เอว จ
ชฺญานํ วิชฺญานมฺ อาสฺติกฺยํ
พฺรหฺม-กรฺม สฺวภาว-ชมฺ
ศมห์ — ความสงบ; ทมห์ — ควบคุมตนเอง; ตปห์ — ความสมถะ; เศาจมฺ — ความบริสุทธิ์; กฺษานฺติห์ — ความอดทน; อารฺชวมฺ — ความซื่อสัตย์; เอว — แน่นอน; — และ; ชฺญานมฺ — ความรู้; วิชฺญานมฺ — ปัญญา; อาสฺติกฺยมฺ — ศาสนา; พฺรหฺม — ของพราหมณ์; กรฺม — หน้าที่; สฺวภาว-ชมฺ — เกิดจากธรรมชาติของตัวเขา

คำแปล

ความสงบ การควบคุมตนเองได้ ความสมถะ ความบริสุทธิ์ ความอดทน ความซื่อสัตย์ ความรู้ ปัญญา และการปฏิบัติตามหลักศาสนา สิ่งเหล่านี้คือคุณลักษณะตามธรรมชาติที่บรรดา พฺราหฺมณ (พราหมณ์) ถือปฏิบัติ