ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สิบแปด
บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ
โศลก 42
śamo damas tapaḥ śaucaṁ
kṣāntir ārjavam eva ca
jñānaṁ vijñānam āstikyaṁ
brahma-karma svabhāva-jam
kṣāntir ārjavam eva ca
jñānaṁ vijñānam āstikyaṁ
brahma-karma svabhāva-jam
ศโม ทมสฺ ตปห์ เศาจํ
กฺษานฺติรฺ อารฺชวมฺ เอว จ
ชฺญานํ วิชฺญานมฺ อาสฺติกฺยํ
พฺรหฺม-กรฺม สฺวภาว-ชมฺ
กฺษานฺติรฺ อารฺชวมฺ เอว จ
ชฺญานํ วิชฺญานมฺ อาสฺติกฺยํ
พฺรหฺม-กรฺม สฺวภาว-ชมฺ
ศมห์ — ความสงบ; ทมห์ — ควบคุมตนเอง; ตปห์ — ความสมถะ; เศาจมฺ — ความบริสุทธิ์; กฺษานฺติห์ — ความอดทน; อารฺชวมฺ — ความซื่อสัตย์; เอว — แน่นอน; จ — และ; ชฺญานมฺ — ความรู้; วิชฺญานมฺ — ปัญญา; อาสฺติกฺยมฺ — ศาสนา; พฺรหฺม — ของพราหมณ์; กรฺม — หน้าที่; สฺวภาว-ชมฺ — เกิดจากธรรมชาติของตัวเขา
คำแปล
ความสงบ การควบคุมตนเองได้ ความสมถะ ความบริสุทธิ์ ความอดทน ความซื่อสัตย์ ความรู้ ปัญญา และการปฏิบัติตามหลักศาสนา สิ่งเหล่านี้คือคุณลักษณะตามธรรมชาติที่บรรดา พฺราหฺมณ (พราหมณ์) ถือปฏิบัติ