ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 76

rājan saṁsmṛtya saṁsmṛtya
saṁvādam imam adbhutam
keśavārjunayoḥ puṇyaṁ
hṛṣyāmi ca muhur muhuḥ
ราชนฺ สํสฺมฺฤตฺย สํสฺมฺฤตฺย
สํวาทมฺ อิมมฺ อทฺภุตมฺ
เกศวารฺชุนโยห์ ปุณฺยํ
หฺฤษฺยามิ จ มุหุรฺ มุหุห์
ราชนฺ — โอ้ กษัตริย์; สํสฺมฺฤตฺย — การจำ; สํสฺมฺฤตฺย — การจำ; สํวาทมฺ — สาส์น; อิมมฺ — นี้; อทฺภุตมฺ — อัศจรรย์; เกศว — โอ้ องค์กฺฤษฺณ; อรฺชุนโยห์ — และ อรฺชุน; ปุณฺยมฺ — บุญ; หฺฤษฺยามิ — ข้าปลาบปลื้ม; — เช่นกัน; มุหุห์ มุหุห์ — ครั้งแล้วครั้งเล่า

คำแปล

โอ้ พระราชา ขณะที่ข้าพเจ้าทบทวนความจำถึงการสนทนาอันบริสุทธิ์และน่าอัศจรรย์ ระหว่างศฺรีกฺฤษฺณ และ อรฺชุน นี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าพเจ้ามีความปลาบปลื้มยินดี และซาบซึ้งอยู่ทุกๆ นาที

คำอธิบาย

การเข้าใจ ภควัท-คีตา เป็นทิพย์ ผู้ใดรอบรู้ประเด็นต่างๆ ของ อรฺชุน และองค์กฺฤษฺณจะกลายมาเป็นผู้มีคุณธรรม และจะไม่สามารถลืมการสนทนาเช่นนี้ได้ นี่คือสถานภาพที่เหนือโลกแห่งชีวิตทิพย์ อีกนัยหนึ่ง ผู้ได้ยิน ภควัท-คีตา จากแหล่งที่ถูกต้องโดยตรง คือ จากองค์กฺฤษฺณ จะบรรลุถึงองค์กฺฤษฺณอย่างสมบูรณ์ ผลของกฺฤษฺณจิตสำนึก คือ เราจะได้รับแสงสว่างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และรื่นเริงกับชีวิตด้วยความซาบซึ้ง ไม่เฉพาะบางเวลาเท่านั้นแต่จะซาบซึ้งอยู่ตลอดเวลา