ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สิบแปด

บทสรุปความสมบูรณ์แห่งการเสียสละ

โศลก 9

kāryam ity eva yat karma
niyataṁ kriyate ’rjuna
saṅgaṁ tyaktvā phalaṁ caiva
sa tyāgaḥ sāttviko mataḥ
การฺยมฺ อิตฺยฺ เอว ยตฺ กรฺม
นิยตํ กฺริยเต ’รฺชุน
สงฺคํ ตฺยกฺตฺวา ผลํ ไจว
ส ตฺยาคห์ สาตฺตฺวิโก มตห์
การฺยมฺ — ต้องกระทำ; อิติ — ดังนั้น; เอว — แน่นอน; ยตฺ — ซึ่ง; กรฺม — งาน; นิยตมฺ — กำหนด; กฺริยเต — ปฏิบัติ; อรฺชุน — โอ้ อรฺชุน; สงฺคมฺ — คบหา; ตฺยกฺตฺวา — ยกเลิก; ผลมฺ — ผล; จ — เช่นกัน; เอว — แน่นอน; สห์ — นั้น; ตฺยาคห์ — การเสียสละ; สาตฺตฺวิกห์ — ในระดับความดี; มตห์ — ในความเห็นของข้า

คำแปล

โอ้ อรฺชุน เมื่อเขาปฏิบัติตามหน้าที่ที่กำหนดไว้เนื่องจากเพียงเห็นว่าควรจะทำเท่านั้น โดยสละการคบหาสมาคมทางวัตถุ และการยึดติดต่อผลทั้งหมด การเสียสละเช่นนี้อยู่ในระดับความดี

คำอธิบาย

การปฏิบัติหน้าที่ที่กำหนดไว้ต้องกระทำด้วยแนวคิดเช่นนี้ เราควรปฏิบัติโดยไม่ยึดติดต่อผลของงาน และไม่ควรสัมพันธ์กับระดับต่างๆ ของงาน บุคคลที่ทำงานภายใต้กฺฤษฺณจิตสำนึกในโรงงานจะไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับงานที่โรงงาน หรือกับคนงานอื่นๆ ในโรงงาน เขาเพียงแต่ทำงานเพื่อองค์กฺฤษฺณ และเมื่อยกผลของงานให้องค์กฺฤษฺณ การปฏิบัติเช่นนี้จึงเป็นทิพย์