ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สอง
บทสรุป ภควัท-คีตา
โศลก 35
bhayād raṇād uparataṁ
maṁsyante tvāṁ mahā-rathāḥ
yeṣāṁ ca tvaṁ bahu-mato
bhūtvā yāsyasi lāghavam
maṁsyante tvāṁ mahā-rathāḥ
yeṣāṁ ca tvaṁ bahu-mato
bhūtvā yāsyasi lāghavam
ภยาทฺ รณาทฺ อุปรตํ
มํสฺยนฺเต ตฺวำ มหา-รถาห์
เยษำ จ ตฺวํ พหุ-มโต
ภูตฺวา ยาสฺยสิ ลาฆวมฺ
มํสฺยนฺเต ตฺวำ มหา-รถาห์
เยษำ จ ตฺวํ พหุ-มโต
ภูตฺวา ยาสฺยสิ ลาฆวมฺ
ภยาตฺ — เนื่องมาจากความกลัว; รณาตฺ — จากสนามรบ; อุปรตมฺ — หยุด; มํสฺยนฺเต — พวกเขาจะพิจารณาว่า; ตฺวามฺ — ท่าน; มหา-รถาห์ — ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่; เยษามฺ — ผู้ซึ่ง; จ — เช่นกัน; ตฺวมฺ — เธอ; พหุ-มตห์ — ในการประเมินอันยิ่งใหญ่; ภูตฺวา — ได้เป็น; ยาสฺยสิ — ท่านจะไป; ลาฆวมฺ — ลดคุณค่า
คำแปล
บรรดาขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยยกย่องนับถือในชื่อเสียง และเกียรติยศของเธอ จะคิดว่าเธอหนีจากสมรภูมิไปเพราะความกลัวเท่านั้น และจะพิจารณาว่าเธอนั้นไม่สำคัญ
คำอธิบาย
องค์ศฺรีกฺฤษฺณทรงให้คำตัดสินแด่ อรฺชุน ต่อไปว่า “จงอย่าคิดว่าขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ เช่น ทุโรฺยธน กรฺณ และบุคคลอื่นๆ ที่นี้จะคิดว่าเธอจากสนามรบไปเพราะความเมตตาสงสารต่อญาติพี่น้องและพระอัยกา พวกเขาจะคิดว่าเธอหนีจากสนามรบไปเพราะความกลัวตายต่างหาก ดังนั้นการประเมินค่าอันสูงส่งในตัวเธอจะดิ่งลงนรก”