ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สอง
บทสรุป ภควัท-คีตา
โศลก 36
avācya-vādāṁś ca bahūn
vadiṣyanti tavāhitāḥ
nindantas tava sāmarthyaṁ
tato duḥkha-taraṁ nu kim
vadiṣyanti tavāhitāḥ
nindantas tava sāmarthyaṁ
tato duḥkha-taraṁ nu kim
อวาจฺย-วาทำศฺ จ พหูนฺ
วทิษฺยนฺติ ตวาหิตาห์
นินฺทนฺตสฺ ตว สามรฺถฺยํ
ตโต ทุห์ข-ตรํ นุ กิมฺ
วทิษฺยนฺติ ตวาหิตาห์
นินฺทนฺตสฺ ตว สามรฺถฺยํ
ตโต ทุห์ข-ตรํ นุ กิมฺ
อวาจฺย — ไม่มีความกรุณา; วาทานฺ — คำพูดที่แต่งขึ้น; จ — เช่นกัน; พหูนฺ — มาก; วทิษฺยนฺติ — จะกล่าวว่า; ตว — ของเธอ; อหิตาห์ — ศัตรู; นินฺทนฺตห์ — ขณะที่หมิ่นประมาท; ตว — ของเธอ; สามรฺถฺยมฺ — ความสามารถ; ตตห์ — กว่านั้น; ทุห์ข-ตรมฺ — เจ็บปวดมากกว่า; นุ — แน่นอน; กิมฺ — อะไรที่นั่น
คำแปล
ศัตรูจะตำหนิเธอด้วยคำหยาบ และเหยียดหยามความสามารถของเธอ แล้วมีอะไรที่จะทำให้เธอเจ็บปวดมากไปกว่านี้
คำอธิบาย
ในตอนแรกองค์ศฺรีกฺฤษฺณทรงประหลาดใจที่ อรฺชุน ทรงมีความเมตตาสงสารที่ไม่จำเป็น และองค์กฺฤษฺณทรงอธิบายความเมตตาสงสารนี้ว่าไม่เหมาะสำหรับอนารยชน บัดนี้องค์กฺฤษฺณทรงพิสูจน์คำดำรัสของพระองค์ต่อสิ่งที่ อรฺชุน ทรงเรียกว่า ความเมตตาสงสาร