ภควัท-คีตา ฉบับเดิม
บทที่ สอง
บทสรุป ภควัท-คีตา
โศลก 65
prasāde sarva-duḥkhānāṁ
hānir asyopajāyate
prasanna-cetaso hy āśu
buddhiḥ paryavatiṣṭhate
hānir asyopajāyate
prasanna-cetaso hy āśu
buddhiḥ paryavatiṣṭhate
ปฺรสาเท สรฺว-ทุห์ขานำ
หานิรฺ อโสฺยปชายเต
ปฺรสนฺน-เจตโส หฺยฺ อาศุ
พุทฺธิห์ ปรฺยวติษฺฐเต
หานิรฺ อโสฺยปชายเต
ปฺรสนฺน-เจตโส หฺยฺ อาศุ
พุทฺธิห์ ปรฺยวติษฺฐเต
ปฺรสาเท — จากการได้รับพระเมตตาธิคุณอันล้นพ้นขององค์ภควานฺ; สรฺว — ทั้งหมด; ทุห์ขานามฺ — ความทุกข์ทางวัตถุ; หานิห์ — การทำลาย; อสฺย — ของเขา; อุปชายเต — เกิดขึ้น; ปฺรสนฺน-เจตสห์ — ของจิตใจที่มีความสุข; หิ — แน่นอน; อาศุ — เร็วๆนี้; พุทฺธิห์ — ปัญญา; ปริ — เพียงพอ; อวติษฺฐเต — มั่นคง
คำแปล
สำหรับผู้ที่มีความพึงพอใจ (ในกฺฤษฺณจิตสำนึก) ความทุกข์สามคำรบแห่งความเป็นอยู่ทางวัตถุจะไม่มีอีกต่อไป ในจิตสำนึกที่มีความพึงพอใจเช่นนี้ ในไม่ช้าปัญญาของเขาจะแน่วแน่มั่นคง