ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สาม

กรฺม-โยค

โศลก 18

naiva tasya kṛtenārtho
nākṛteneha kaścana
na cāsya sarva-bhūteṣu
kaścid artha-vyapāśrayaḥ
ไนว ตสฺย กฺฤเตนารฺโถ
นากฺฤเตเนห กศฺจน
น จาสฺย สรฺว-ภูเตษุ
กศฺจิทฺ อรฺถ-วฺยปาศฺรยห์
— ไม่เคย; เอว — แน่นอน; ตสฺย — ของเขา; กฺฤเตน — ด้วยการปฏิบัติหน้าที่; อรฺถห์ — จุดมุ่งหมาย; — ไม่; อกฺฤเตน — โดยไม่ปฎิบัติหน้าที่; อิห — ในโลกนี้; กศฺจน — อะไรก็แล้วแต่; — ไม่เคย; — และ; อสฺย — ของเขา; สรฺว-ภูเตษุ — ระหว่างสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย; กศฺจิตฺ — ใดๆ; อรฺถ — จุดมุ่งหมาย; วฺยปาศฺรยห์ — เป็นที่พึ่ง

คำแปล

บุคคลผู้รู้แจ้งตนเองจะไม่มีจุดมุ่งหมายอื่นใดที่จะต้องบรรลุในการปฏิบัติหน้าที่ของตนที่กำหนดไว้ เขาไม่มีเหตุผลอันใดที่จะไม่ปฏิบัติงานนี้ และก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องขึ้นอยู่กับสิ่งมีชีวิตใดๆ

คำอธิบาย

บุคคลผู้รู้แจ้งแห่งตนจะไม่มีพันธกรณีใดๆ ในการปฏิบัติหน้าที่ที่ได้กำหนดไว้ นอกจากกิจกรรมในกฺฤษฺณจิตสำนึก กฺฤษฺณจิตสำนึกมิใช่ว่าไม่มีกิจกรรม ดังจะอธิบายในโศลกต่อๆ ไป บุคคลที่มีกฺฤษฺณจิตสำนึกไม่จำเป็นต้องไปพึ่งผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือเทวดา สิ่งใดที่สามารถทำได้ในกฺฤษฺณจิตสำนึกนั้นถือว่าเพียงพอในการปฏิบัติหน้าที่ของเขาแล้ว