บุคคลในกฺฤษฺณจิตสำนึกจะไม่พยายามมากแม้ในการดำรงรักษาร่างกาย เขาพึงพอใจกับผลกำไรที่ได้รับโดยธรรมชาติของตัวมันเอง เขาไม่ขอ หรือว่าขอยืม แต่จะทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริตตามกำลังความสามารถของตน และมีความพึงพอใจกับสิ่งที่ตนได้รับจากการทำงานด้วยความซื่อสัตย์ ฉะนั้น จึงเป็นอิสระในการหาเลี้ยงชีพ เขาไม่ปล่อยให้สิ่งใดมากีดขวางการรับใช้ในกฺฤษฺณจิตสำนึก อย่างไรก็ดี สำหรับการรับใช้องค์ภควานฺ เขาสามารถร่วมงานด้วยได้ไม่ว่าจะเป็นงานอะไรก็ตาม โดยไม่ให้สิ่งคู่ที่ตรงกันข้ามในโลกวัตถุมารบกวนเขาได้ สิ่งคู่ในโลกวัตถุรู้สึกได้ในแง่ของ ความร้อนและความเย็น ความทุกข์และความสุข บุคคลในกฺฤษฺณจิตสำนึกอยู่เหนือสิ่งคู่ เพราะไม่เคยลังเลที่จะปฏิบัติอะไรก็ตามเพื่อความพึงพอพระทัยขององค์ศฺรีกฺฤษฺณ ฉะนั้น เขาจึงมีความมั่นคงทั้งในความสำเร็จและล้มเหลว ลักษณะเหล่านี้ปรากฏให้เห็นเมื่อเรามีความรู้ทิพย์อย่างถ่องแท้