ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ สี่

ความรู้ทิพย์

โศลก 39

śraddhāvāḻ labhate jñānaṁ
tat-paraḥ saṁyatendriyaḥ
jñānaṁ labdhvā parāṁ śāntim
acireṇādhigacchati
ศฺรทฺธาวาฬฺ ลภเต ชฺญานํ
ตตฺ-ปรห์ สํยเตนฺทฺริยห์
ชฺญานํ ลพฺธฺวา ปรำ ศานฺติมฺ
อจิเรณาธิคจฺฉติ
ศฺรทฺธา-วานฺ — ผู้ที่มีความศรัทธา; ลภเต — ได้รับ; ชฺญานมฺ — ความรู้; ตตฺ-ปรห์ — ยึดติดมากกับมัน; สํยต — ควบคุม; อินฺทฺริยห์ — ประสาทสัมผัส; ชฺญานมฺ — ความรู้; ลพฺธฺวา — ได้รับแล้ว; ปรามฺ — ทิพย์; ศานฺติมฺ — ความสงบ; อจิเรณ — เร็วๆ นี้; อธิคจฺฉติ — ได้รับ

คำแปล

ผู้มีความศรัทธาที่อุทิศตนให้กับความรู้ทิพย์ และเป็นผู้ปรามประสาทสัมผัสของตนเองได้นั้น มีสิทธิ์ที่จะได้รับความรู้เช่นนี้ และเมื่อได้รับความรู้นี้แล้ว เขาจะบรรลุถึงความสงบสูงสุดทางจิตวิญญาณโดยเร็ว

คำอธิบาย

ผู้มีความศรัทธาอย่างแน่วแน่ในองค์กฺฤษฺณสามารถได้รับความรู้นี้ในกฺฤษฺณจิตสำนึก บุคคลที่ได้ชื่อว่ามีความศรัทธา คือ ผู้ที่คิดว่าเพียงแต่ปฏิบัติตนในกฺฤษฺณจิตสำนึก เขาก็สามารถบรรลุถึงความสมบูรณ์สูงสุดได้ ความศรัทธานี้บรรลุได้ด้วยการปฏิบัติการอุทิศตนเสียสละรับใช้ และด้วยการสวดภาวนา หเร กฺฤษฺณ หเร กฺฤษฺณ กฺฤษฺณ กฺฤษฺณ หเร หเร หเร ราม หเร ราม ราม ราม หเร หเร ซึ่งทำให้หัวใจเขาบริสุทธิ์จากความสกปรกทางวัตถุทั้งมวล นอกเหนือจากนี้เขาควรควบคุมประสาทสัมผัส บุคคลผู้มีความศรัทธาต่อองค์กฺฤษฺณ และควบคุมประสาทสัมผัสได้ จะสามารถบรรลุถึงความสมบูรณ์ในความรู้แห่งกฺฤษฺณจิตสำนึกได้อย่างง่ายดายโดยไม่ล่าช้า