ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ หก

ธฺยาน-โยค

โศลก 7

jitātmanaḥ praśāntasya
paramātmā samāhitaḥ
śītoṣṇa-sukha-duḥkheṣu
tathā mānāpamānayoḥ
ชิตาตฺมนห์ ปฺรศานฺตสฺย
ปรมาตฺมา สมาหิตห์
ศีโตษฺณ-สุข-ทุห์เขษุ
ตถา มานาปมานโยห์
ชิต-อาตฺมนห์ — ของผู้ที่เอาชนะจิตใจตนเองได้แล้ว; ปฺรศานฺตสฺย — ผู้ได้รับความสงบด้วยการควบคุมจิตใจ; ปรม-อาตฺมา — อภิวิญญาณ; สมาหิตห์ — เข้าพบอย่างสมบูรณ์; ศีต — ในความเย็น; อุษฺณ — ความร้อน; สุข — ความสุข; ทุห์เขษุ — และความทุกข์; ตถา — เช่นกัน; มาน — ในเกียรติยศ; อปมานโยห์ — และไร้เกียรติยศ

คำแปล

สำหรับผู้ที่เอาชนะจิตใจตนเองได้นั้น ได้บรรลุถึงองค์อภิวิญญาณเรียบร้อยแล้ว และได้รับความสงบ สำหรับบุคคลเช่นนี้นั้น ความสุข และความทุกข์ ความร้อน และความเย็น การได้เกียรติ และการเสียเกียรติ ทั้งหมดมีค่าเท่ากัน

คำอธิบาย

อันที่จริงทุกชีวิตมีจุดมุ่งหมายเพื่อปฏิบัติตามคำสั่งของบุคลิกภาพสูงสุดแห่งพระเจ้า ผู้ทรงประทับอยู่ภายในหัวใจของทุกคนในรูป ปรมาตฺมา เมื่อจิตใจได้ถูกพลังงานแห่งความหลงภายนอกนำไปในทางที่ผิด เขาจะถูกพันธนาการอยู่ในกิจกรรมทางวัตถุ ฉะนั้น ทันทีที่ควบคุมจิตใจได้ด้วยหนึ่งในวิธีของระบบโยคะ จึงพิจารณาได้ว่าเขาบรรลุถึงจุดหมายปลายทางแล้ว เขาต้องปฏิบัติตามคำสั่งจากผู้ที่สูงกว่า เมื่อจิตใจตั้งมั่นอยู่ที่ธรรมชาติที่สูงกว่าจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปฏิบัติตามคำสั่งขององค์ภควานฺ จิตใจต้องยอมรับคำสั่งที่สูงกว่า และปฏิบัติตามนั้นผลแห่งการควบคุมจิตใจได้คือปฏิบัติตามคำสั่งของ ปรมาตฺมา หรือองค์อภิวิญญาณโดยปริยาย เพราะว่าผู้ที่อยู่ในกฺฤษฺณจิตสำนึกบรรลุถึงสถานภาพทิพย์นี้ได้โดยทันที สาวกขององค์ภควานฺไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งคู่ที่มีอยู่ทางวัตถุ เช่น ความทุกข์ และความสุข ความเย็น และความร้อน เป็นต้น ระดับนี้ คือ การปฏิบัติ สมาธิ หรือซึมซาบอยู่ในองค์ภควานฺ