สุ-หฺฤตฺ — แด่ผู้ปรารถนาดีโดยธรรมชาติ; มิตฺร — ผู้มีบุญคุณด้วยความรัก; อริ — ศัตรู; อุทาสีน — เป็นกลางระหว่างคู่ปรปักษ์; มธฺย-สฺถ — ผู้ปรองดองระหว่างคู่ปรปักษ์; เทฺวษฺย — ผู้อิจฉา; พนฺธุษุ — และญาติ หรือผู้ปรารถนาดี; สาธุษุ — แด่นักบุญ; อปิ — รวมทั้ง; จ — และ; ปาเปษุ — แด่คนบาป; สม-พุทฺธิห์ — มีปัญญาเสมอภาค; วิศิษฺยเต — สูงขึ้นไปอีก