ภควัท-คีตา ฉบับเดิม

บทที่ เก้า

ความรู้ที่ลับสุดยอด

โศลก 21

te taṁ bhuktvā svarga-lokaṁ viśālaṁ
kṣīṇe puṇye martya-lokaṁ viśanti
evaṁ trayī-dharmam anuprapannā
gatāgataṁ kāma-kāmā labhante
เต ตํ ภุกฺตฺวา สฺวรฺค-โลกํ วิศาลํ
กฺษีเณ ปุเณฺย มรฺตฺย-โลกํ วิศนฺติ
เอวํ ตฺรยี-ธรฺมมฺ อนุปฺรปนฺนา
คตาคตํ กาม-กามา ลภนฺเต
เต — พวกเขา; ตมฺ — นั้น; ภุกฺตฺวา — ได้รับความสุข; สฺวรฺค-โลกมฺ — สวรรค์; วิศาลมฺ — กว้างใหญ่; กฺษีเณ — หมดลง; ปุเณฺย — ผลบุญ; มรฺตฺย-โลกมฺ — โลกแห่งความตาย; วิศนฺติ — ตกลงมา; เอวมฺ — ดังนั้น; ตฺรยี — จากพระเวททั้งสาม; ธรฺมมฺ — คำสอน; อนุปฺรปนฺนาห์ — ปฏิบัติตาม; คต-อาคตมฺ — การตายและการเกิด; กาม-กามาห์ — ปรารถนาหาความสุขทางประสาทสัมผัส; ลภนฺเต — ได้รับ

คำแปล

หลังจากได้รับความสุขทางประสาทสัมผัสบนสรวงสวรรค์มากมาย และเมื่อผลบุญหมดสิ้นลง พวกเขาจะกลับมายังโลกแห่งความตายนี้อีกครั้งหนึ่ง ดังนั้น ผู้ที่แสวงหาความสุขทางประสาทสัมผัสด้วยการปฏิบัติตามหลักธรรมของพระเวททั้งสามเล่ม จะได้รับแค่เพียงการเกิด และการตายซ้ำซากเท่านั้น

คำอธิบาย

ผู้ที่ได้รับการส่งเสริมไปถึงระบบดาวเคราะห์ที่สูงกว่าได้รับความสุขอยู่กับชีวิตอันยืนยาว พร้อมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกที่ดีกว่าในการหาความสุขทางประสาทสัมผัส ถึงกระนั้น ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นั่นชั่วกัลปวสาน แต่จะถูกส่งกลับมายังโลกนี้อีกครั้งหนึ่งเมื่อผลบุญหมดสิ้นลง ผู้ที่ไม่บรรลุถึงความรู้ที่สมบูรณ์ดังที่แสดงไว้ใน เวทานฺต-สูตฺร (ชนฺมาทฺยฺ อสฺย ยตห์) หรืออีกนัยหนึ่ง ผู้ที่ไม่เข้าใจว่าองค์กฺฤษฺณทรงเป็นแหล่งกำเนิดของแหล่งกำเนิดทั้งปวง ล้มเหลวในการบรรลุถึงจุดมุ่งหมายสูงสุดของชีวิต ดังนั้น จึงมาอยู่ภายใต้ระเบียบแบบแผนประจำที่ถูกส่งขึ้นไปยังโลกสวรรค์และตกลงมาใหม่ เหมือนกับนั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์ที่บางครั้งขึ้น และบางครั้งลง คำอธิบายคือแทนที่จะเจริญขึ้นไปถึงโลกทิพย์ ซึ่งไม่ต้องกลับมาอีกก็ได้แต่เพียงหมุนเวียนอยู่ในวัฏจักรแห่งการเกิด และการตายในระบบดาวเคราะห์ที่สูงกว่า และต่ำกว่าเท่านั้น เราควรไปให้ถึงโลกทิพย์ และรื่นเริงกับชีวิตอมตะ เปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติสุข และความรู้ และไม่ต้องกลับมาโลกวัตถุนี้ที่เต็มไปด้วยความทุกข์อีกต่อไป